| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اگر تنهاترین تنهایا شوم باز هم خدا را دارم او جانشین تمام نداشته های من است... |
|
زندگی
چون قفسی است قفسی تنگ پر از تنهایی و چه خوب است لحظه ی غفلت ان زندانبان بعد از ان هم پرواز...
در شب کوچک من افسوس باد با برگ درختان میعادی دارد در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست گوش کن وزش ظلمت را می شنوی؟ من غریبانه به این خوشبختی می نگرم! من به نومیدی خود معتادم! گوش کن وزش ظلمت را می شنوی؟ لحظه ای و پس از ان هیچ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387ساعت 11:20 قبل از ظهر توسط شهرزاد |
|
|
ای کاش در اسمان تکه ای ابر تنها بودم و برای دلتنگی هایم می باریدم اما ...
بهانه برای گریستن زیاد است... تحمل باید کرد...
فریادی است در سکوتم از دوست داشتن جاده ای است در نگاهم از عشق ورزیدن اما نه سکوتم را خواندی نه نگاهم را!!! در تمام لحظه های زندگی هیچکس خلوت تنهاییم را حس نکرد
وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم وقتی که دیگر رفت به انتظار امدنش نشستم وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم وقتی او تمام شد من اغاز شدم و چه سخت است... تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن مثل تنها مردن... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 5:2 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
|
بیا با هم از بودنمان قابی از خاطره بسازیم برای لحظات تنهایی
بیا بیاموزیم انچه را که دیروز نیاموختیم بیاموزیم که گاه باید دید و چشم ها را بست! بیا به خاطر هم از کنار پستی ها بگذریم. نیکی های ما در ترازوی قلب یکدیگر است. بیا همیشه عاشق باشیم!!!
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت 12:52 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
|
در ان روز خوشبخت که لکه ابری حتی در اسمان نبود و افتاب بود فقط تنها تو را نگریستم و دانستم که نجات من در همین است در سرودن تو صبر تنها صبر سکوت را می شکند و همیشه پس از رفتن توست که به راه های نرفته فکر می کنم
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 12:34 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
بهشت سرد نگاهت چقدر مبهم بود و گریه ات که دگر خود دلیل محکم بود بهشت سبز دلم ای سرا پا درد تنور داغ عطش خانه ی جهنم بود شبی که خسته تر از سایه امدی دیدم که رد حادثه در چهره ات مجسم بود و اشک... ان دمش گرم این عصاره ی درد به روی زخم عمیق دل تو مرهم بود مرا به دست غرورت سپردی و رفتی شبی که بارش باران نم نم بود کاش... می ماندی و اکنون دلم نوای خوش تری می نواخت تا زنده ام هستی کجا؟ مهم نیست که اکنون دلت به هوای کس دیگری می تپد مهم این است: که من برای همیشه تنهایم! ان هم فقط به خاطر تو. کاش می فهمیدی... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 9:35 قبل از ظهر توسط شهرزاد |
|
 |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت 7:41 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
|
می رسد روزی که رسم عاشقی دلدادگیست ان زمان هر کس فقط یک بار عاشق می شود شادی جان ممنون از نظر قشنگت لطف کردی سر زدی به این وبلاگ. محمد عزیز از تو هم تشکر که سر زدی. فکر می کردم این وبلاگم مثل خودم تنها می شه اما مثل اینکه تقریبا بر عکسه! خیلی وقتا خیلی کسا کنارمم اما نمی دونم چرا همیشه احساس تنهایی می کنم احساس می کنم ما جوونایی این نسل خیلی تنهاییم هر کس یه مشکل داره! تا حالا شده وقتی میرید مترو یا یه جای عمومی به رفتارای هم سناتون دقت کنید بیشترشون دل زده ان بیشترشون تو خودشونن چرا اینجوریه؟ چرا ؟ من تنهام نمی گم دوست ندارم چرا خیلیم دوست دارم ولی نمی دونم چرا اینجوری شده همه می خوان همدیگرو حرص بدن! دوستی که تنهاییتو پر کنه وجود نداره یا اگرم هست خیلی کمه. ولی با این حرفا تنهایی قابله ستایشه اگر بد بود خدا هیچ وقت تنها نبود. |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت 4:37 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
|
تا ان روز زندگی را
جز انچه بود نمی انگاشتم امدی و هر انچه بود در هم ریختی و من احساس کردم دیگر ان خود همیشگی نیستم تا ان روز سرنوشت خود را چنین می پنداشتم نگاهم کن نه فقط نگاهی از سرنگریستن من از تو نگاهی می خواهم به اندازه ی دیدن سال ها در کنارت بوده ام و تو برایم نقش بهترین همراه را داشته ای و چه زیباست تجربه ی عشق با تمام ناکامی هایش تنها به امید ان لحظه... که ایا فرا می رسد؟!... |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم بهمن 1386ساعت 2:9 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند نگاهش می کنم هر دم که تا شاید او بخواند از نگاه من ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند نوشتم روی برگی: من تو را چون جسم و جان دوست می دارم" ولی افسوس او گل را به موی کودکی اویخت تا او را بخنداند یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند .............. |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و ششم بهمن 1386ساعت 4:44 بعد از ظهر توسط شهرزاد |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
سلام به اونایی که تنها بودن مزه ی تلخ تنهایی رو چشیدن یه جورایی اسیرشن!
منم یه تنها هستم یه کسی که تنهایی رو تا عمق وجودش حس کرده... بگذار بی ادعا اقرار کنم که دلم برایت تنگ می شود وقتی نیستی دلتنگی هایم را قاب می کنم لحظه لحظه غروبی را که دلتنگ تو و چشمان بارانی ات می شوم قاب می کنم تا وقتی امدی نشانت دهم که شاید دیگر تنهایم نگذاری!!! |
| پیوندهای روزانه |
|
حسام استپس عشق پاک بنام حضرت دوست بنام الهه خوبی ها اهورا به او بگوید دوستش دارم قفس آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 مرداد 1386 |
| پیوندها |
|
yadam to ra faramush |
|
RSS
|
